گوگرد هنوز کمیاب است؛ خریداران دیگر بهای کمیابی را نمی‌پردازند.
روز ۲۳ سپتامبر یک کشتی باری در تنگه هرمز هدف قرار گرفت. UKMTO گزارش داد که کشتی پس از اصابت پرتابه‌ای ناشناس آتش گرفته و سرگردان مانده و همه خدمه آن تخلیه شده‌اند.
در همان هفته، قیمت گوگرد در اندونزی نزدیک به ۹۰ دلار در هر تن پایین آمد.
شش ماه پیش این دو اتفاق در یک هفته کنار هم نمی‌نشستند. حمله‌ای در تنگه، قیمت هر محموله در شرق سوئز را بالا می‌برد. حالا بازار تقریباً واکنشی نشان نمی‌دهد. این چیزی به ما می‌گوید و به نظر من پاسخ آن «مازاد عرضه» نیست.
اصلاح قیمت گسترده است، نه محلی
به گزارش Argus، در هفته منتهی به ۲۴ سپتامبر قیمت در اندونزی به ۹۶۰ تا ۹۷۰ دلار در هر تن cfr رسید، در هند با ۸۰ دلار کاهش به ۹۶۰ تا ۹۸۰ دلار cfr، در برزیل به ۹۸۵ تا ۱٬۰۰۰ دلار cfr، و در جنوب آفریقا ۱۰۰ دلار پایین آمد. fob ونکوور ۹۰ دلار افت کرد. گوگرد داخلی چین اکنون حدود ۲۱ درصد پایین‌تر از میانگین ژوئیه معامله می‌شود.
اندازه این حرکت کمتر از گستره آن اهمیت دارد. آسیا، آمریکای جنوبی، آفریقا، مدیترانه و سواحل خلیج مکزیک در آمریکا همه در یک هفته و در یک جهت حرکت کردند. این رفتار بازاری نیست که مازادی محلی را تخلیه می‌کند.
دو نکته برجسته است.
گوگرد سواحل خلیج مکزیک در آمریکا در یک معامله نقدی به ۹۷۰ دلار در هر تن fob رسید، آن هم در ماهی که تعمیرات پالایشگاهی از ابتدای سال تا آن زمان بیشترین حجم را داشت. عرضه کم شد و قیمت باز هم پایین آمد.
این یادآور خاستگاه گوگرد آمریکا هم هست. هیچ‌کس گوگرد پالایشگاهی را برای خود گوگرد تولید نمی‌کند. بازیافت می‌شود چون پالایشگاه ناچار است آن را از نفت خام جدا کند. پس اینکه پالایشگاه‌های آمریکا چه خوراکی مصرف می‌کنند در بالادست اهمیت دارد و ترکیب نفت خام آن‌ها در حال تغییر است. واردات نفت خام ونزوئلا به آمریکا به حدود ۶۰۰ هزار بشکه در روز رسیده که بالاترین سطح از زمان اعمال تحریم‌ها در سال ۲۰۱۹ است و ونزوئلا را پس از کانادا به دومین منبع واردات نفت خام آمریکا تبدیل می‌کند. بشکه‌های سنگین و ترش گوگرد بیشتری از نفت شیل دارند، اما جای خوراک سنگین دیگری را هم می‌گیرند. اوایل امسال پالایشگران سواحل خلیج مکزیک گفتند نفت خام ونزوئلا نیاز آن‌ها به نفت کوره مکزیک را کم کرده است. اینکه این تغییر گوگرد بازیافتی قابل‌اندازه‌گیری اضافه می‌کند یا نه، هنوز در داده‌ها دیده نمی‌شود. این یک متغیر عرضه است که باید زیر نظر داشت، نه علت قیمت این هفته.
در مدیترانه، Argus گزارش می‌دهد که مشتریان قراردادی داخلی محموله‌ها را رد می‌کنند و این تناژ به بازارهای صادراتی می‌رود. خریداری که تناژ قراردادی خودش را نمی‌پذیرد در حال چانه‌زنی نیست. دیگر به آن گوگرد نیاز ندارد.
ونکوور صورت مسئله را عوض کرد
ارقام کرایه حمل بخش زیادی از ماجرا را توضیح می‌دهد. Argus کرایه ونکوور به چین را برای محموله‌های ۵۰ تا ۶۰ هزار تنی ۳۴ تا ۳۸ دلار در هر تن ارزیابی می‌کند. کرایه خاورمیانه به جنوب چین برای ۵۰ تا ۵۵ هزار تن ۱۴۵ تا ۱۴۸ دلار است. این یعنی حدود ۱۱۰ دلار اختلاف، پیش از آنکه کسی درباره fob حرف بزند.
ونکوور با fob ۸۷۰ تا ۹۵۰ دلار می‌تواند حدود ۹۵۰ دلار در آسیا تحویل دهد. کالای خاورمیانه با fob ۸۷۵ دلار و کرایه دوران جنگ، بالای ۱٬۰۰۰ دلار تمام می‌شود. Argus از دست‌کم سه محموله ونکوور خبر می‌دهد که در هفته‌های اخیر به مصرف‌کنندگان نهایی فروخته شده و معاملات اندونزی را تکرارپذیر توصیف می‌کند.
واژه مهم همین «تکرارپذیر» است. یک محموله ارزان یعنی فروشنده‌ای که زیر فشار است. سه محموله در یک سطح، قیمت مرجع می‌سازد.
این هم گفتنی است که خریدار چه کسی بود. محموله‌های اندونزی که انتظارات آسیا را تغییر دادند به تولیدکنندگان نیکل رفتند، نه به کارخانه‌های کود.
حرکت قیمت در زنجیره دیده می‌شود. Argus گزارش می‌دهد که پس از فروش‌های ونکوور به اندونزی، پیشنهاد خرید چینی‌ها به ۹۰۰ تا ۹۶۰ دلار cfr پایین آمد. یعنی یک قیمت کانادایی در اندونزی، پیشنهادهای خرید چین را دوباره قیمت‌گذاری کرد.
این اتفاق ناگهانی نبود. در نیمه نخست ۲۰۲۶ کانادا حدود ۱۷٫۷ درصد واردات گوگرد چین را تأمین کرد و سهم خلیج فارس در این واردات تقریباً نصف شد. خریداران ماه‌هاست یاد گرفته‌اند با عرضه کمتر از خلیج فارس کنار بیایند. حالا شاخص قیمت خود را از ونکوور می‌گیرند.
آنچه بیش از همه برایم جالب است نت‌بک خاورمیانه است. fob ارزیابی‌شده خاورمیانه بدون تغییر در ۸۶۰ تا ۸۹۰ دلار مانده است. اما Argus نت‌بک یک فروش تحویلی ۵۰ تا ۵۵ هزار تنی را حدود ۸۱۹ دلار برآورد می‌کند. سطح ارزیابی‌شده و آنچه بازار تحویلی تاب می‌آورد اکنون حدود ۵۵ دلار فاصله دارند. چنین شکاف‌هایی کمتر پیش می‌آید که مدت زیادی باز بمانند.
چین جالب‌تر از قیمت تیتر خبرهاست
موجودی بنادر چین در ۱۸ سپتامبر ۹۱۷ هزار تن بود، در برابر ۲٫۴۳ میلیون تن در سال پیش. موجودی بیش از ۶۰ درصد کم شده است.
در حالت عادی این نشانه شروع ذخیره‌سازی دوباره است. این بار نیست.
واردات چین در اوت حدود ۲۷۲ هزار تن بود؛ ۲۹ درصد کمتر از ژوئیه و ۶۵ درصد کمتر از سال پیش. با این حال ارزش این محموله‌ها نسبت به سال قبل بالا رفت، یعنی میانگین قیمت واردات تقریباً ۳٫۵ برابر اوت ۲۰۲۵ بود. چین برای حجمی کوچک بهای سنگینی پرداخت و بعد دست کشید.
Argus دلیلش را توضیح می‌دهد. تولیدکنندگان کود گوگرد داخلی را با تخفیف‌های سنگین می‌گیرند و از موجودی بنادر رودخانه‌ای برداشت می‌کنند. قیمت درب کارخانه داخلی معادل حدود ۹۱۸ دلار cfr است، پایین‌تر از گرانول وارداتی. SMM یادآوری می‌کند که تقاضای کود بهبود روشنی نشان نداده و نشانه‌ای از ازسرگیری صادرات اسید سولفوریک و فسفات دیده نمی‌شود.
پس موجودی پایین چین نشانه کمبود نیست. بازتاب پایگاه عملیاتی کوچک‌تری است. من چین را دچار مازاد عرضه نمی‌دانم. بازاری است که خودش را کوچک کرده تا با قیمت جور شود.
در چین یک لایه دیگر هم هست. فسفات آنجا دیگر فقط داستان کود نیست. چین حدود ۸۰ درصد باتری‌های LFP جهان را می‌سازد و این به زنجیره فسفات آن، از راه فسفات گرید باتری، بازار نهایی دوم و صنعتی می‌دهد. در داده‌های این هفته چیزی نشان نمی‌دهد که باتری قیمت گوگرد را تکان بدهد. اینکه این بازار دوم آن‌قدر بزرگ می‌شود که برای گوگرد مهم باشد یا نه، پرسشی است که به اعداد دقیق نیاز دارد.
هند، برزیل و سقف قیمت
هند الگوی مشابهی نشان می‌دهد. قیمت اعلامی گوگرد داخلی پالایشگاه‌ها ۱۱۱٬۳۰۰ روپیه در هر تن درب کارخانه است، یعنی حدود ۱٬۱۶۳ دلار پیش از تخفیف. واردات اکنون بسیار پایین‌تر از این سطح است. اما Argus می‌گوید تولیدکنندگان کود همچنان محموله‌های داخلی را ترجیح می‌دهند و یک محموله خاورمیانه با قیمت پیشنهادی ۱٬۰۴۰ تا ۱٬۰۵۰ دلار cfr خریداری پیدا نکرد.
اندازه تخفیف‌های داخلی را نمی‌دانیم. ولی جهت روشن است. خریدار هندی در حاشیه بازار کمبود گوگرد ندارد. دلیلی ندارد که هزینه واردات، کرایه حمل و ریسک جنگ را بپذیرد. با DAP هند در محدوده ۸۹۰ تا ۹۰۰ دلار cfr و انتظار توافق پایین‌تر اسید فسفریک برای فصل چهارم، حاشیه سودی که قیمت بالای گوگرد را تاب بیاورد وجود ندارد.
وضع برزیل از این هم سخت‌تر است. Argus گزارش می‌دهد که پیشنهادهای حدود ۱٬۰۰۰ دلار cfr هنوز برای مصرف‌کنندگان عملی نیست و آن‌ها موجودی خود را مصرف می‌کنند و نرخ تولید را پایین می‌آورند. برنامه تعلیق موقت کار EuroChem در Serra do Salitre از ۱ اکتبر آغاز می‌شود و حدود ۴۵۰ کارگر را دست‌کم برای سه ماه و شاید تا پنج ماه در بر می‌گیرد.
گویاترین جمله این هفته از آمریکا می‌آید. Argus گزارش می‌دهد که بسیاری از فعالان بازار معتقدند آمریکا در فصل سوم به بالاترین قیمتی رسید که صنعتش می‌توانست با آن کار کند. انتظارات اولیه برای Tampa در فصل چهارم از کاهش ۳۰ تا ۵۰ دلاری در هر لانگ‌تن حکایت دارد.
تخریب تقاضا در عمل همین است. حال‌وهوای بازار نیست. سقفی است که مصرف‌کنندگان با تعطیل کردن ظرفیت پیدا کردند.
با این حال کمیابی از میان نرفته است. Argus گزارش می‌دهد که OCP به دلیل محدودیت تأمین گوگرد با حدود ۵۰ تا ۶۰ درصد ظرفیت کار می‌کند. پارتی‌های کوچک، فوری و خوش‌موقعیت هنوز قیمت بالایی می‌گیرند: اروگوئه ۱٬۲۳۰ دلار cfr پرداخت و محصول ویتنام بالای ۱٬۰۰۰ دلار cfr به چین فروخته شد. کمیابی هنوز هست. فقط به بندرهای مشخص و پارتی‌های کوچک محدود شده است.
مراکش دلیل دیگری هم هست که به نظرم نگاه به گوگرد بدون نگاه به یک حلقه پایین‌تر فایده‌ای ندارد. طبق برنامه توسعه خود OCP، با راه‌اندازی ظرفیت جدید اسید، واردات گوگرد از ۶٫۵ میلیون تن در ۲۰۲۳ به ۹٫۹ میلیون تن تا ۲۰۲۸ می‌رسید. این ماه OCP و CHS از طرح یک کارخانه فسفات در لوئیزیانا خبر دادند که به جای سنگ فسفات محلی و اسید سولفوریک، با اسید فسفریک OCP کار خواهد کرد. پس در حالی که کارخانه‌های برزیل متوقف‌اند، اسید مراکش وارد تولید آمریکا می‌شود. اینکه ظرفیت فسفات کجا ساخته می‌شود و چه کسی گوگرد پشت آن را تأمین می‌کند، شاید بیش از چند محموله نقدی تراز گوگرد را شکل بدهد.
تناقض خاورمیانه
محدودیت‌ها در خلیج فارس واقعی است. Jubail در اوت هیچ باری بارگیری نکرد و در سپتامبر یک کشتی، و Argus انتظار دارد گوگرد به صورت بلوک انبار شود. قطر توقف تولید دارد. محموله‌های کویت به اکتبر کشیده می‌شوند.
با این همه fob خاورمیانه ثابت مانده و گفته می‌شود مناقصه عمان حدود ۱۵۰ دلار در هر تن بالاتر از قیمت‌های ماهانه خاورمیانه بسته شده، چون بارگیری آن بیرون از تنگه است.
همین اختلاف قیمت ماجرا را روشن می‌کند. صرف کمیابی از بین نرفته است. از خود کالا به بندر بارگیری منتقل شده است. خریدار برای گوگردی که واقعاً بتواند بار بزند پول می‌دهد. دیگر برای گوگرد به طور کلی پول نمی‌دهد.
گوگردی که در عربستان بلوک می‌شود عرضه ازدست‌رفته نیست. عرضه انبارشده است. روز ۲۲ سپتامبر یک مقام ارشد ایرانی به رویترز گفت اگر آمریکا فشار نظامی را کم کند و محاصره بنادر ایران را بردارد، ایران می‌تواند ظرف هفت روز تنگه را بازگشایی کند. دو روز بعد Argus گزارش داد که یکی از مشاوران رهبر ایران هشدار داده درگیری ممکن است به اقیانوس هند کشیده شود.
برای خریدار این ریسک نامتقارن است. تشدید درگیری بیشتر تکرار همان چیزی است که خریدار پیش‌تر خودش را با آن وفق داده است. بازگشایی، موجودی‌ای را آزاد می‌کند که ماه‌هاست انباشته می‌شود. وقتی یک سناریو در قیمت لحاظ شده و سناریوی دیگر نزولی است، صبر کردن منطقی است. افزایش هزینه تأمین مالی و تأمین‌کنندگانی که برای حفظ جریان نقدی قیمت پایین‌تر را می‌پذیرند، که Argus هر دو را گزارش کرده، صبر خریدار را قابل‌فهم می‌کند.
پس بله، به نظر من تخریب تقاضا بر بخشی از صرف کمیابی غلبه کرده است. اما این تخریبِ ناشی از قیمت است. ظرفیت تعطیل شد چون گوگرد بیش از حد گران بود، نه چون کسی به فسفات نیاز ندارد. همین آن را برگشت‌پذیر می‌کند و جایی باید شروع کند به ساختن کف قیمت.
آنچه در ۳۰ تا ۶۰ روز آینده زیر نظر دارم
حجم ونکوور در حدود ۹۵۰ دلار cfr. تا وقتی پیشنهادهای کانادا تکرار شود، شاخص آسیا همان‌جا لنگر دارد. اگر کم شود، شاید تأمین‌کنندگان خلیج فارس راحت‌تر بتوانند سطح قیمت خود را نگه دارند.
توافق‌های قراردادی فصل چهارم. این شامل قیمت‌های ماهانه خاورمیانه، شمال آفریقا، Tampa و بنلوکس است. حرکت بازار نقدی بازتاب فضای روانی است. قراردادها بودجه را تعیین می‌کنند.
اقتصاد راه‌اندازی دوباره. کف قیمت احتمالاً جایی پیدا می‌شود که ظرفیت متوقف‌شده فسفات و اسید برگردد: برزیل، ایتالیا، آمریکا و قیمت اسید فسفریک فصل چهارم هند. وقتی کارخانه‌هایی که تولید را کم کرده‌اند دوباره خرید کنند، یکی از قوی‌ترین منابع فشار نزولی رو به ضعف می‌گذارد.
هرمز، در هر دو جهت. برای جهت قیمت، بازگشایی معتبر شاید بیش از تشدید بیشتر اهمیت داشته باشد، چون گوگرد چندماهه محبوس خلیج فارس را روانه بازاری می‌کند که یاد گرفته کمتر بخرد.
امروز بازار در حال تخریب تقاضاست. در افق بلندتر شاید پرسش برعکس شود. کارخانه‌های کود، لیچینگ نیکل و مس، صنایع شیمیایی و شاید مواد باتری همه به همان اسیدِ برگرفته از گوگرد وابسته‌اند. اینکه در نهایت چقدر سخت بر سر آن رقابت کنند، پرسشی است که این اصلاح قیمت جوابش را نمی‌دهد. فقط نشان می‌دهد وقتی قیمت زیادی بالا می‌رود چه کسی اول کنار می‌کشد.
بیشتر امسال پرسش بازار گوگرد این بود که چه کسی می‌تواند بارگیری کند. سپتامبر نشان می‌دهد پرسش این شده که چه کسی توان مصرف دارد. کمیابی هنوز تعیین می‌کند گوگرد از کجا بیاید. اما دیگر به‌تنهایی قیمت را تعیین نمی‌کند.
منابع
منابع به زبان اصلی آورده شده‌اند.
منبع اصلی بازار
Argus Sulphur Issue 26-187 24 September 2026
منابع تکمیلی
- UK Maritime Trade Operations (UKMTO). “UKMTO Warning 142/26: Incident within the Strait of Hormuz.” 23 September 2026.
- Reuters (via U.S. News & World Report). “Iran Ready to Reopen Strait of Hormuz if US Eases Military Pressure and Lifts Blockade.” 22 September 2026.
- Shanghai Metals Market (SMM). “SMM Analysis: China Sulphur and Sulphuric Acid Import and Export Data for August.” c. 20 September 2026.
- South China Morning Post. “China’s sulphur imports dive 65% as prices surge 3.5 times amid Middle East disruption.” 24 September 2026.
- Shanghai Metals Market (SMM). “Three Charts Illustrating China’s Sulphur and Sulphuric Acid Customs Import and Export in H1 2026.” 20 July 2026.
- Mercado Hoje. “EuroChem vai adotar layoff em Serra do Salitre.” 22 September 2026.
- CNN Business. “Trump’s unusual deal could benefit Venezuela and the US. But it will take time.” 29 August 2026.
- S&P Global Commodity Insights. “Increased Venezuelan crude imports displace Mexican HSFO refinery demand in USGC.” 19 February 2026.
- Fastmarkets. “Don’t forget phosphate when securing critical raw materials for electrification.” 10 November 2025.
- BC Insight (CRU). “Morocco’s new acid capacity.” 31 May 2024.
- BC Insight (CRU). “OCP and CHS plan to build Louisiana phosphate plant.” 2 September 2026.